Uwaga, będzie wyznanie. Nie słucham już radia. Dlaczego? Ponieważ Antyradio serwuje odgrzewane kotlety jakości chujowego mielonego, a nie dość, że padliny nie jadam, to po mdłym chce mi się wymiotować. Trójka sPISiała doszczętnie, a Czwórkę oglądam coraz rzadziej na YouTube. Pozostałe rozgłośnie to popelina dla księgowych w biurach, mająca wypełnić ciszę, nie zakłócając klepania w klawiaturę... albo coś, co atakuje nas w dyskontach typu Lewiatan, czy Żabka. Ich nazwy dopowiedzcie sobie sami. Trochę mi jednak radia brakuje. Tęsknię za spikerami, którzy potrafili rozbawić i uruchomić wyobraźnię słuchacza swoim głosem, ale przede wszystkim tęsknię za piosenkami. Nie >kompozycjami<, czy >utworami< posługującymi się dźwiękami wręcz dogmatycznie powiązanymi ze swoją gatunkową przynależnością, ale po prostu piosenkami. Takimi, które w 3 do 5 minut potrafiły zapodać ciekawy aranż, zostawić w głowie melodię, którą nucisz jeszcze chwile po ich zakończeniu, nie bojącymi się otwartej formy stylistycznej i zapożyczeń. Najlepsze radiowe piosenki powstały oczywiście w latach 80. i 90. Szeroko pojęty „rock alternatywny”, grunge, indie oraz inne międzygatunkowe eksperymenty tej drugiej z wymienionych dekad to coś, za czym tęsknię równie mocno, jak za faktem odkrywania wszystkiego, czym muzycznie zostałem wówczas obdarzony. Gdy więc zespół .WAVS zaczął wypuszczać kolejne single ze swojej debiutanckiej płyty, czułem, że może ukazać się niezwykle intrygująca płyta, która właśnie do lat 90. nawiązuje szczególnie mocno, nie tracąc jednocześnie nic a nic z nowoczesnego podejścia do produkcji muzyki.

Jedną z pierwszych rzeczy, jakie zauważyłem gdy .WAVS promowało swój debiut, był ewidentny pomysł na siebie i spójna idea tejże promocji. Liczne nawiązania do prostej interakcji człowieka z morzem, zrobiły świetną robotę nie tylko nawiązując do nazwy grupy, ale i okładki, którą zespół ujawnił po ukazaniu się trzeciego singla. Poważnie, przyjrzyjcie się zdjęciu Mikołaja Szatko. Ostatni raz tak ciekawą fotę zdobiąca front płyty widziałem chyba przy okazji wydania „Śmierci w miękkim futerku” Niechęci. Wśród masy zespołów o nijakim kontekście swojej twórczości, to bardzo miła odmiana i znak, że możemy mieć do czynienia z czymś więcej niż przeciętną rockową kapelą. Już, gdy polecaliśmy wam trzeci singiel z krążka - 'Hologram', Michał w przeglądzie singli mówił o tym, że „zapowiada się na to, że to nie projekt, który będzie odgrzebywaniem kaset, zakurzonych winyli po tacie, z meblościanki, tylko rzeczywiście czymś, co brzmi świeżo(…)”. Cóż, 21 czerwca potwierdziło się, że mój redakcyjny kolega miał wąsa... znaczy nosa.

Debiut .WAVS to połączenie elementów rockowej alternatywy lat 90. z surowością grunge’u, ale i nowoczesnym miksem, charakterystycznym bardziej dla późnego post rocka. Słyszymy tu bowiem zarówno proste, konkretne strzały, takie jak otwierający całość 'Do It Right', czy 'He Was Dead Anyway' (props za świetne, pulsujące syntezatory) z konkretnym riffem i wpadającą bardzo szybko w ucho melodią, jak i piosenki wielowarstwowe o zmieniającej się dynamice. 'Anonymous Galaxy' ma w sobie flow ostatnich dokonań Queens Of The Stone Age, ze świetnym, prowadzącym riffem, refrenem o poruszającej przebojowości à la Alice In Chains i dopełniającymi całość, przestrzennymi chórkami. 'I Know Someone' rozpoczyna się post rockowymi przestrzeniami, by w końcówce pokazać nieco cięższe oblicze .WAVS. 'Santa Sangre' jest na przemian szybkie i zabrudzone oraz wolne i tajemnicze, z dryfującą, rozmytą, drugą zwrotką i powrotem do energicznego grania w końcówce. 'Hologram' to z kolei znacznie mroczniejsza piosenka posiadająca flow glam rockowej strony twórczości Marilyn Mansona. Mój faworyt na płycie — 'Home' — posiada chyba najciekawszy aranż. Jego elementy składowe doskonale ze sobą kontrastują, mamy tu gitarę brzmiącą niczym ta z 'Mosquito Song' QOTSA, cięży, wolniejszy bridge i świetną część wypełniona solówką, którą podbija gra perkusji. Opisując debiut .WAVS nie sposób nie wspomnieć o wokalu. Maciej Kowalski pokazał już swoje niebywałe skille jako wokalista PurpleHaze Ensamble, nie inaczej jest i tu. Jego grunge’owa maniera, potężny krzyk przy jednoczesnym zachowaniu melodyki szybko i na długo przykuwa uwagę słuchacza. A że chłopak potrafi operować wieloma środkami wyrazu, to i kompozycje .WAVS są jeszcze bardziej charakterystyczne nie tylko, gdy porównać je do tego, co na polskim rynku serwuje konkurencja. Nie ma tu mowy ani o pójściu na łatwiznę i oszczędzaniu strun głosowych, a i teksty dalekie są od banałów i grafomanii wszechobecnej na polskim rynku.

Co na płycie .WAVS może przeszkadzać? Cóż, jeśli nie jesteście fanami brzmień, o których czytaliście przez ostatnie kilka minut, to debiut krakowian was do nich nie przekona. To płyta, która trafi do konkretnego słuchacza i chyba takie jest jej zadanie, bo ani przez moment krakowianie nie idą tu na kompromisy, które mają przyciągnąć uwagę przypadkowego odbiorcy. Nie byłoby źle, gdyby krążek zawierał jeszcze kilka krótkich strzałów (choć dwa?) podobnych do 'Do It Right', czy 'He Was Dead Anyway' - bez długich zwolnień i prostszych w budowie. Tak czy siak, .WAVS definiują nowoczesne granie, które wie jak czerpać z tego, co najlepsze w rockowych piosenkach lat 90., przy jednoczesnym zachowaniu unikalnego stylu i pomysłu na siebie. Metalurgia poleca.

http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/07/wavs-wavs-500x500.jpg
Artysta .WAVS
Tytuł .WAVS
Wydawca Wydanie własne
Data premiery 21 czerwca 2019
Czas trwania 35 minut
Tomasz Spiegolski

Tomasz Spiegolski

Redaktor

Więcej tekstów Tomasza:
TUTAJ