Znacie to uczucie, kiedy ktoś obdarowuje was trywialną mądrością życiową w momencie, kiedy jedyne czego potrzebujecie, to żeby wszyscy zamknęli mordy i dali wam spokój? W sumie to pytanie retoryczne, bo dobrze wiem, że znacie. Czasem jest jednak tak, że znajduje się ktoś, kto dzieli się taką chujową złotą myślą, która okazuje się trafiać idealnie, gdy kompletnie się tego nie spodziewacie. Dawno temu, pewien mądry, zabawny człowiek zrobił mi właśnie taki psikus, kwitując moje rozstanie słowami "Spoko ziom — każdy zakończony związek to szansa na dwa następne". Jak ta anegdota ma się do debiutu zespołu Pył? A no tak, że w skład kapeli wchodzą ludzie, którzy z takich czy innych względów "rozstania" ze swoimi wcześniejszymi kapelami dokonali, ale dzięki temu stworzyli jeden z ciekawszych, pozbawionych realizatorskiej i kompozycyjnej napinki projektów tego roku.

Dwie trzecie Pyłu to Wojciech Lacki i Piotr Paciorkowski z Ampacity — kapeli, która ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu ze spacerockowych, improwizatorskich lotów podążyła w kierunku poprawnego, ale niezbyt oryginalnego rocka progresywnego o dość oldschoolowej proweniencji. Kiedy w 2013 roku na Off Festivalu zespół udzielał mi wywiadu, nikt z zainteresowanych chyba nie podejrzewał, że grupa tak daleko ucieknie od tematów zawartych na genialnym "Encounter One". Trzecia trzecia Pyłu to z kolei Przemysław Głowacki — do niedawna perkusista Marksman. Ten zespół swojej twórczości na przestrzeni lat za bardzo nie zmieniał, ale naładowane emocjami hardcore'y w ich wykonaniu sprawdzają się doskonale w całej rozciągłości dyskografii. Gdy więc dowiedziałem się, że ludzie z tak oddalonych od siebie gatunkowo projektów tworzą coś razem, szybko zacząłem domniemywać, co może powstać z połączenia powyższych. Jeśli jednak wy próbujecie robić teraz to samo, to zaklinam — natychmiast przestańcie! Otóż ostatnie czego tu doświadczycie to mikstura składników Ampacity i Marksman.

To, czym oprósza nas Pył, to niemal trzy kwadranse swobodnego eklektyzmu, kolażu nastrojów i twórczego nieskrępowania, skomponowanego i zagranego bez ani grama przesady, czy ekstrawagancji. Głównym składnikiem jest tu krautrockowy flow ukazany w niezwykle nowoczesnej formie. Kompozytorzy nie bali się zahaczyć o sewentisowo rockujące tematy ('Boy No Power'), odwoływać się do zabrudzonego shoegaze'u ('Niedźwiednik 1'), czy uraczyć nas orientem ('Niedźwiednik 2'). Ten ostatni wraz z wieńczącym album 'aste', wypuszczają na pierwszy plan saksofon, który zaskakuje dokładnie w momencie, kiedy słuchaczowi wydaje się, że wie już o "Pyle" wszystko. Świetnie sprawdza się tu i ówdzie dogrywający tła syntezator. Raz — idzie w parze z rozmytą delay'em gitarą, która daje mu odpowiednio dużo miejsca, by mógł w pełni wybrzmieć. Dwa — fakt ten sprawia, że partie owych instrumentów doskonale ze sobą korespondują, dając nam wytchnienie w spokojniejszych fragmentach albumu. Sporo tu też repetytywności, która szybko wprowadza słuchacza w trans. 'Rhei', 'The Parisian' oraz 'PTSD' pulsują miło, jednak nie dążą do tego, by hipnotyzować bez celu. Aranżacje utworów skonstruowane są tak, że ów spokój jest jedynie składnikiem wyciszającym słuchacza, by z tego stanu wyrwać go zawadiackimi riffami i żwawą grą sekcji rytmicznej. À propos sekcji rytmicznej — to ona sprawia, że bez uczucia przesytu, bo minimalnym nakładem instrumentów, dzieje się tu tak dużo. Duet Lacki — Głowacki rozumie się doskonale, bez problemów przechodzi z motywów wręcz jazzujących ('aste', 'Rhei', czy 'The Parisian' z jaskrawym, funkującym basem i delikatnym fletem), do surowych, punktujących wyraźnie i donośnie partii. Odnoszę się tu zarówno do utworów zawartych na "Pyle" jako ogółu (posłuchajcie uważnie jak sekcja brzmi w 'PTSD', czy 'Niedzwiedniku 1', a potem wróćcie do tych wspomnianych wcześniej — jazzujących), ale również do poszczególnych piosenek. 'Boy No Power', 'Rhei', 'Niedźwiednik 2' (ten ze świetną partią Głowackiego, gdy perkusja wychodzi na pierwszy plan) są idealnymi przykładami na to, że nie trzeba ładować niezliczonej ilości partii instrumentów, by zaintrygować i przez cały utwór trzymać słuchacza w garści, skupionego i bezwolnie poddającego zmieniającym się na albumie nastrojom.

Po kilku przesłuchaniach niektórzy mogą odczuć jednak lekkie znużenie. Kompozycje skonstruowane są w podobny do siebie sposób — długie przechodzą z partii spokojnych w cięższe, by w końcówce znów wyczillować. Krótkie są po prostu spokojne, pozwalają na chwilę oddechu, by przejść płynnie do kolejnych. Brak wyraźnej przebojowości może spowodować, że odbiorcy, idący jednocześnie po linii nieco mniejszego oporu, przestaną do tego albumu wracać. Szkoda, że rozpoczynający krążek 'Nam' nie jest połączony dźwiękową klamrą z wieńczącym go 'aste'. Taki zabieg byłby strzałem w dziesiątkę, ale brak… nazwijmy to "Namaste", nie przeszkadza ani trochę w odbiorze muzyki jako całości. Debiut Pyłu to bardzo oryginalna, intrygująca płyta, która jest dowodem, że kapele, które nie bazują na gatunkowej generyczności, nie muszą silić się na masakrującą skomplikowanymi konstrukcjami chaotyczność, czy aranżacyjną megalomanię. Przydaje się natomiast talent. Czekam na kolejne, niech Pył zapyla i niech znów dostarczy muzykę oprawioną w równie intrygującą co muzyka okładkę.

http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/05/pył-zespół-700x500.jpg
http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/05/pył-2019-okładka-500x500.png
Artysta Pył
Tytuł Pył
Wydawca Wydanie własne
Data premiery 1 kwietnia 2019
Czas trwania 00:44:14
Tomasz Spiegolski

Tomasz Spiegolski

Redaktor

Więcej tekstów Tomasza:
TUTAJ