Po trzech wydawnictwach, które oscylowały wokół podobnych muzycznie klimatów, Mord’a’Stigmata rozpoczęła eksplorację nowych rejonów. Static i koledzy nigdy nie byli za pan brat z muzycznym konformizmem, więc nie będzie chyba dla nikogo zaskoczeniem, że i tym razem zespół obrał kierunek zdecydowanie pod prąd trendom. Już w wywiadzie, który artysta udzielił Piotrowi i Michałowi przy okazji wydania „Hope” (do zobaczenia na naszym kanale YouTube) opowiadał o tym, że black metal przestał być dla grupy wątkiem głównym i prowadzącym. „Ansia” była pod tym kątem nowością, „Our Hearts Slow Down” pomostem, „Hope” wydaje się być więc checkpointem, który kończy owy rozdział w życiu „M’aS. Oto bowiem na swoim najnowszym wydawnictwie - Dreams of Quiet Places, grupa po raz kolejny zaskakuje nawet bardziej, niż po „Antimatter” zaskoczyła na „Ansia”.

Czym więc „Dreams…” różni się od poprzedniczek? Na pewno okładką, na której na brunatnym (oj, będą podejrzenia o umoczenie") tle Łukasz Gwiżdż osadził swój niepokojący obraz. W połączeniu ze złotym kolorem w jaki oprawiony jest sam krążek (i cd i winyl), robi to doskonałe wrażenie, ale skostniałym metalom może zasugerować, że to nie dla nich. Na pewno też większą ilością muzycznego eklektyzmu. Wcześniej zasady były jasne — ekstremalny metal (jak we wspomnianym wywiadzie określił to sam Static) jest pretekstem, punktem wyjścia do rozwinięcia pomysłu na utwór innymi gatunkami — post rockiem (w swojej klasycznej, eksperymentalnej formie), czy ambientem. Teraz M’a’S wystawia naszą percepcję na jeszcze większą próbę, sprawdzając ile nastrojów i płaszczyzn dźwięku jesteśmy w stanie uchwycić oraz jak bardzo jesteśmy w stanie skupić się na tym, co dzieje się w utworach.

Już sama konstrukcja — podzielenie materiału na siedem nieprzekraczających 10 minut kompozycji świadczy o tym, że warto (należy?) odbierać tę płytę inaczej, niż poprzedniczki. Wcześniej maksymalnie pięć kilkunastominutowych utworów wciągało nas w gęsty od emocji, a i często wręcz wzruszający (lecz nie łzawy) klimat — tutaj natomiast chodzi o niuanse. Jeśli więc uporczywie chcecie doszukiwać się szatana jako „black metalu w połączeniu z…”, to sorry, ale więcej niż na „Dreams…” odnajdziecie go, gdy przywołam powiedzenie „diabeł tkwi w szczegółach”.

Sam tytuł będący parafrazą pierwszych słów, jakie na albumie wykrzykuje Ion, brzmi nieco przewrotnie. „I used to dream of quiet places…” w pewien sposób dookreśla fakt, iż tematyka tekstów i atmosfera płyty zmieniły się. Mniej tu kontrastów metalu z cichymi, wypełnionymi dźwiękową przestrzenią fragmentami, choć tych ostatnich wcale nie brakuje. Tak startuje otwierający album 'Between Walls of Glass', tak w całej swojej rozciągłości prezentuje się wieńczący album utwór tytułowy. Dzięki dodanym do tego syntezatorom przebijającym się przez bardziej lub mniej ostre, czy gęste riffy, partie perkusji, czy nawet bity, dostajemy intrygujące sploty elektroniki z industrialem.

Jak wspomniałem wcześniej, M’a’S odchodzi od tematyki swoich poprzednich wydawnictw na rzecz znacznie większej palety brzmień, różnorodności, kontrastów pomiędzy całymi utworami, a co za tym idzie — znacznie ciekawszego miksu. 'Exiles' może spokojnie kojarzyć się z francuską Goijrą zarówno pod kątem wstępu do utworu, ale także przez „progresywność” swojej konstrukcji. Sporo tu bowiem nieoczywistych zmian temp i technicznych zawijasów, zarówno w grze perkusji, jak i odpowiedzi na tę grę w warstwie gitar. 'Spirit Into Cristal' rozpoczyna się niczym techno-industriale Ancient Methods. Brudny sound prostych uderzeń w bębny, zarpeggiowane synthy oraz gitary, które z tła pięknie wychodzą na pierwszy plan, dodając piosence metalowego sznytu… tego w historii M’a’S nie było, a niespodzianek przed nami jeszcze sporo. Łączące się ze sobą 'The Stain' oraz 'Void Within' to już totalny opad szczeny. Mamy tu zarówno marszowe, blackowe wjazdy, gary grające blast beaty zaraz po tematach rodem z drumnbassu, transujące gitary płynące ostrymi phaserami, świetnie wpleciony w to fragment recytowany po polsku (to wszystko w 'The Stain'), a z drugiej strony doskonałą melodię, wysuwający się często na pierwszy plan bas i świetny bridge w 'Void Within'. Dzieje się. 'Into Soil' z równie ciekawym, industrialnym do cna brigdem znacznie zwalnia, ale nie rezygnuje ani z dramatyzmu, ani z ciekawych zmian dynamiki, ani też z różnorodności riffów i temp. Gdy pisałem o wystawieniu naszej percepcji na próbę oraz wielu płaszczyznach dźwięku nie byłem, jak sami widzicie gołosłowny. Podkreślę jeszcze raz — miks albumu, za który odpowiedzialne jest Nebula Studio to kawał świetnej roboty, który równie znacząco, co same kompozycje odbił się na jakości efektu końcowego. Ciężko bowiem uchwycić i uwypuklić tyle pomysłów z jednej strony nie popadając w przesadę, a z drugiej nie zgubić nic w gąszczu tych warstw, co ostatecznie składa się na bogactwo „Between…”.

Jak sami widzicie, zaszło sporo zmian w stosunku do tego, co M’a’S proponowała dotychczas. Charakterystyczny sound oczywiście pozostał. Odpalenie każdego z kawałków z „Dreams…” przez osobę obeznanej z kapelą, nie spowoduje nieskumania, że to muzyka tej, a nie innej kapeli. Istotnym jest jednak fakt, iż zespół obrał inny kierunek, co nie wszystkim może przypaść do gustu. Nie chcę marudzić na polskiego słuchacza, ale reakcje ludzi, którzy grupę znają od lat, charakteryzujące podejściem „słuchamy tego, czego oczekujemy i co znamy” mówią mi, że w ojczyźnie nowych fanów może nie przybyć. Czuję jednak, że poza granicami naszego kraju, gdzie oczekiwania nie przerastają tego, co na nowych płytach oferują muzycy, płyta przyjmie się lepiej. Bardzo chcę się mylić, życzę Staticowi i kolegom dobrego przyjęcia na obu rynkach - polskim i zagranicznym. Warto z tą, nowoczesną pod każdym kątem płytą spędzić trochę czasu, bo kryje w sobie masę ciekawych patentów, a M’a’S niezmiennie wciąga nastrojem niepokoju i poruszającego dramatyzmu. Jeśli komuś takie wycieczki nie w smak, to szczerze odradzam, bo nie znajdzie tu wiele dla siebie i szybko się zgubi.

http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/06/mord-a-stigmata-2019-815x509.jpg
http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/06/mord-a-stigmata-dreams-of-quiet-places-500x500.jpg
Artysta Mord'A'Stigmata
Tytuł Dreams of Quiet Places
Wydawca Pagan Records
Data premiery 4 kwietnia 2019
Czas trwania 44 minuty
Tomasz Spiegolski

Tomasz Spiegolski

Redaktor

Więcej tekstów Tomasza:
TUTAJ