Na ile poważnie podchodzicie do tematu szczerości w muzyce której słuchacie? Jest ona tylko dodatkiem, który decyduje o wzroście poziomu danej płyty, czy może czymś koniecznym, "bo tak wypada"? W metalowym światku ta właśnie szczerość to bardzo intrygujący wątek, bo czysto teoretycznie metalowcy gorąco o nią zabiegają, ale tylko w sytuacjach, kiedy jest im to na rękę. Kiedy na przykład Paradise Lost odeszli od przesterowanych gitar, ci sami słuchacze, którzy pokochali "Icon", nie byli zbyt zadowoleni z "Host". Mimo że "Host" to płyta przesycona prawdą i osobistymi zawodami. Całkiem podobnie sytuacja wygląda z krążkami In Flames, gdzie fani bardzo głośno perorujący o unikaniu fałszu w muzyce, jakoś o tym zapominają z racji zawartości tychże, gdy te znajdują się poza radarem ich zainteresowań.

A właśnie za to In Flames należy się szacunek. Jedni z ojców melodyjnego death metalu ze Szwecji zbudowali swoją karierę na graniu wbrew temu, co życzą sobie fani, a w zgodzie ze swoimi upodobaniami i preferencjami. Moim zdaniem jest to godne podwójnego pogratulowania, jeśli pod uwagę wziąć fakt, jak wielkim - w skali muzyki metalowej - zespołem jest In Flames w porównaniu do np. ich kolegów z Dark Tranquillity. No, skoro temat szczerości bądź jej braku został rozpracowany, można zejść na ziemię i poddać analizie muzykę z "I, The Mask".

Chyba oczywistym jest, że nikt, kto nie zatrzymał się w eksplorowaniu twórczości tej formacji na "Clayman", nie robi sobie nadziei, że oto Friden i koledzy wrócą do death metalu zalanego toną melodii. Nic z tych rzeczy. Oni w tę muzykę zwyczajnie nie wierzą, a ja to w pełni rozumiem. Na takich "Come Clarity" czy "Sounds of a Playground Falling" nie znajduję zbyt wiele dla siebie, ale czuję, że nagrał je zespół, który doskonale wie, jaki efekt poszukiwań chce osiągnąć. Problem w tym, że nawet jak dla mnie poszukiwania zaszły zbyt daleko na "Siren Charms" i "Battles". Mimo że twórczość In Flames zawsze odznaczała się sporym naddatkiem słodyczy i kiczem w nie najlepszym guście, dwa wyżej wspomniane krążki przekroczyły pewną granicę. To trochę tak, jak z tą ambitną koleżanką w klasie, która podczas wykonania 'Barki' na ocenę podczas lekcji religii, wchodzi na taki poziom ekspresji i egzaltacji, że wszelka tolerancja i hamulce puszczają. In Flames chyba sami to zrozumieli, bo "I, the Mask" jest płytą znacznie bardziej wyważoną i wycyzelowaną od swoich poprzedniczek, wydanych na przestrzeni ostatnich kilku lat. W najlepszych momentach, kiedy nikt tutaj nikomu nie wmawia, że rozmawiamy o zespole deathmetalowym, "I, the Mask" brzmi jak mokry sen każdego, kto lubi szybkie ataki przesterowanych gitar w refrenach, przeplatane ckliwymi zwrotkami. Do układanki dochodzą jeszcze ballady, w których Szwedzi chyba już na dobre się wyspecjalizowali. Takie 'Stay With Me' oczywiście może zrazić ponadnormatywnym poziomem lukru w ramach samej zwrotki, ale im dalej w las, tym lepiej. Świetnie poprowadzona dramaturgia i ekspansja melodyjnych partii gitar konkretnie łapią za serce, a ja czuję, że to autentyczny przekaz, że nikt mnie nie chce nabrać. Nawet jeśli przesadzony, nawet jeśli niebezpiecznie wpadający do worka z napisem "kicz". In Flames grają tak, jak chcą grać, a skoro jeszcze są w stanie nawiązać emocjonalną więź z fanami, to tym lepiej. Nie jest też tak, że w całości kupuję "I, the Mask", bo pewne wątpliwości są i raczej pozostaną. Stężenie słodyczy w refrenach tych piosenek ('All the Pain' się kłania) czasami przekracza mój próg tolerancji, a kilka żwawych numerów udających, że In Flames tęskni za starymi czasami, też tutaj niekoniecznie pasuje.

"I, the Mask" niekoniecznie jest płytą, w której się zakochałem bądź taką, która w jednej chwili zasili pierwszą dziesiątkę moich ulubionych tegorocznych wydawnictw. Mimo to, czuję, że nagrał ją zespół, który doskonale wie, czego chce i nie musi kłaniać się w pas nikomu, nawet przy swoim niewątpliwie mainstreamowym statusie. Albumy takie, jak "I, the Mask", gdzie artyści konsekwentnie rozwijają swoje wizje, wolę tysiąc razy bardziej od setnego odgrzanego kotleta takiego Darkthrone. Bo o to w muzyce chodzi: patrzeć przed siebie, nie za siebie.

http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/06/in-flames-i-the-mask-cover-500x500.jpg
Artysta In Flames
Tytuł I, The Mask
Wydawca Nuclear Blast
Data premiery 1 marca 2019
Czas trwania 50 minut
Łukasz Brzozowski

Łukasz Brzozowski

Redaktor

Więcej tekstów Łukasza:
TUTAJ