Uwaga, będzie wyznanie. Nie słucham już radia. Dlaczego? Ponieważ Antyradio serwuje odgrzewane kotlety jakości chujowego mielonego, a nie dość, że padliny nie jadam, to po mdłym chce mi się wymiotować. Trójka sPISiała doszczętnie, a Czwórkę oglądam coraz rzadziej na YouTube. Pozostałe rozgłośnie to popelina dla księgowych w biurach, mająca wypełnić ciszę, nie zakłócając klepania w klawiaturę... albo coś, co atakuje nas w dyskontach typu Lewiatan, czy Żabka. Ich nazwy dopowiedzcie sobie sami. Trochę mi jednak radia brakuje. Tęsknię za spikerami, którzy potrafili rozbawić i uruchomić wyobraźnię słuchacza swoim głosem, ale przede wszystkim tęsknię za piosenkami. Nie >kompozycjami<, czy >utworami< posługującymi się dźwiękami wręcz dogmatycznie powiązanymi ze swoją gatunkową przynależnością, ale po prostu piosenkami. Takimi, które w 3 do 5 minut potrafiły zapodać ciekawy aranż, zostawić w głowie melodię, którą nucisz jeszcze chwile po ich zakończeniu, nie bojącymi się otwartej formy stylistycznej i zapożyczeń. Najlepsze radiowe piosenki powstały oczywiście w latach 80. i 90. Szeroko pojęty „rock alternatywny”, grunge, indie oraz inne międzygatunkowe eksperymenty tej drugiej z wymienionych dekad to coś, za czym tęsknię równie mocno, jak za faktem odkrywania wszystkiego, czym muzycznie zostałem wówczas obdarzony. Gdy więc zespół .WAVS zaczął wypuszczać kolejne single ze swojej debiutanckiej płyty, czułem, że może ukazać się niezwykle intrygująca płyta, która właśnie do lat 90. nawiązuje szczególnie mocno, nie tracąc jednocześnie nic a nic z nowoczesnego podejścia do produkcji muzyki.

Jedną z pierwszych rzeczy, jakie zauważyłem gdy .WAVS promowało swój debiut, był ewidentny pomysł na siebie i spójna idea tejże promocji. Liczne nawiązania do prostej interakcji człowieka z morzem, zrobiły świetną robotę nie tylko nawiązując do nazwy grupy, ale i okładki, którą zespół ujawnił po ukazaniu się trzeciego singla. Poważnie, przyjrzyjcie się zdjęciu Mikołaja Szatko. Ostatni raz tak ciekawą fotę zdobiąca front płyty widziałem chyba przy okazji wydania „Śmierci w miękkim futerku” Niechęci. Wśród masy zespołów o nijakim kontekście swojej twórczości, to bardzo miła odmiana i znak, że możemy mieć do czynienia z czymś więcej niż przeciętną rockową kapelą. Już, gdy polecaliśmy wam trzeci singiel z krążka - 'Hologram', Michał w przeglądzie singli mówił o tym, że „zapowiada się na to, że to nie projekt, który będzie odgrzebywaniem kaset, zakurzonych winyli po tacie, z meblościanki, tylko rzeczywiście czymś, co brzmi świeżo(…)”. Cóż, 21 czerwca potwierdziło się, że mój redakcyjny kolega miał wąsa... znaczy nosa.

Debiut .WAVS to połączenie elementów rockowej alternatywy lat 90. z surowością grunge’u, ale i nowoczesnym miksem, charakterystycznym bardziej dla późnego post rocka. Słyszymy tu bowiem zarówno proste, konkretne strzały, takie jak otwierający całość 'Do It Right', czy 'He Was Dead Anyway' (props za świetne, pulsujące syntezatory) z konkretnym riffem i wpadającą bardzo szybko w ucho melodią, jak i piosenki wielowarstwowe o zmieniającej się dynamice. 'Anonymous Galaxy' ma w sobie flow ostatnich dokonań Queens Of The Stone Age, ze świetnym, prowadzącym riffem, refrenem o poruszającej przebojowości à la Alice In Chains i dopełniającymi całość, przestrzennymi chórkami. 'I Know Someone' rozpoczyna się post rockowymi przestrzeniami, by w końcówce pokazać nieco cięższe oblicze .WAVS. 'Santa Sangre' jest na przemian szybkie i zabrudzone oraz wolne i tajemnicze, z dryfującą, rozmytą, drugą zwrotką i powrotem do energicznego grania w końcówce. 'Hologram' to z kolei znacznie mroczniejsza piosenka posiadająca flow glam rockowej strony twórczości Marilyn Mansona. Mój faworyt na płycie — 'Home' — posiada chyba najciekawszy aranż. Jego elementy składowe doskonale ze sobą kontrastują, mamy tu gitarę brzmiącą niczym ta z 'Mosquito Song' QOTSA, cięży, wolniejszy bridge i świetną część wypełniona solówką, którą podbija gra perkusji. Opisując debiut .WAVS nie sposób nie wspomnieć o wokalu. Maciej Kowalski pokazał już swoje niebywałe skille jako wokalista PurpleHaze Ensamble, nie inaczej jest i tu. Jego grunge’owa maniera, potężny krzyk przy jednoczesnym zachowaniu melodyki szybko i na długo przykuwa uwagę słuchacza. A że chłopak potrafi operować wieloma środkami wyrazu, to i kompozycje .WAVS są jeszcze bardziej charakterystyczne nie tylko, gdy porównać je do tego, co na polskim rynku serwuje konkurencja. Nie ma tu mowy ani o pójściu na łatwiznę i oszczędzaniu strun głosowych, a i teksty dalekie są od banałów i grafomanii wszechobecnej na polskim rynku.

Co na płycie .WAVS może przeszkadzać? Cóż, jeśli nie jesteście fanami brzmień, o których czytaliście przez ostatnie kilka minut, to debiut krakowian was do nich nie przekona. To płyta, która trafi do konkretnego słuchacza i chyba takie jest jej zadanie, bo ani przez moment krakowianie nie idą tu na kompromisy, które mają przyciągnąć uwagę przypadkowego odbiorcy. Nie byłoby źle, gdyby krążek zawierał jeszcze kilka krótkich strzałów (choć dwa?) podobnych do 'Do It Right', czy 'He Was Dead Anyway' - bez długich zwolnień i prostszych w budowie. Tak czy siak, .WAVS definiują nowoczesne granie, które wie jak czerpać z tego, co najlepsze w rockowych piosenkach lat 90., przy jednoczesnym zachowaniu unikalnego stylu i pomysłu na siebie. Metalurgia poleca.

http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/07/wavs-wavs-500x500.jpg
Artysta .WAVS
Tytuł .WAVS
Wydawca Wydanie własne
Data premiery 21 czerwca 2019
Czas trwania 35 minut
Tomasz Spiegolski

Tomasz Spiegolski

Redaktor

Więcej tekstów Tomasza:
TUTAJ

Po trzech wydawnictwach, które oscylowały wokół podobnych muzycznie klimatów, Mord’a’Stigmata rozpoczęła eksplorację nowych rejonów. Static i koledzy nigdy nie byli za pan brat z muzycznym konformizmem, więc nie będzie chyba dla nikogo zaskoczeniem, że i tym razem zespół obrał kierunek zdecydowanie pod prąd trendom. Już w wywiadzie, który artysta udzielił Piotrowi i Michałowi przy okazji wydania „Hope” (do zobaczenia na naszym kanale YouTube) opowiadał o tym, że black metal przestał być dla grupy wątkiem głównym i prowadzącym. „Ansia” była pod tym kątem nowością, „Our Hearts Slow Down” pomostem, „Hope” wydaje się być więc checkpointem, który kończy owy rozdział w życiu „M’aS. Oto bowiem na swoim najnowszym wydawnictwie - Dreams of Quiet Places, grupa po raz kolejny zaskakuje nawet bardziej, niż po „Antimatter” zaskoczyła na „Ansia”.

Czym więc „Dreams…” różni się od poprzedniczek? Na pewno okładką, na której na brunatnym (oj, będą podejrzenia o umoczenie") tle Łukasz Gwiżdż osadził swój niepokojący obraz. W połączeniu ze złotym kolorem w jaki oprawiony jest sam krążek (i cd i winyl), robi to doskonałe wrażenie, ale skostniałym metalom może zasugerować, że to nie dla nich. Na pewno też większą ilością muzycznego eklektyzmu. Wcześniej zasady były jasne — ekstremalny metal (jak we wspomnianym wywiadzie określił to sam Static) jest pretekstem, punktem wyjścia do rozwinięcia pomysłu na utwór innymi gatunkami — post rockiem (w swojej klasycznej, eksperymentalnej formie), czy ambientem. Teraz M’a’S wystawia naszą percepcję na jeszcze większą próbę, sprawdzając ile nastrojów i płaszczyzn dźwięku jesteśmy w stanie uchwycić oraz jak bardzo jesteśmy w stanie skupić się na tym, co dzieje się w utworach.

Już sama konstrukcja — podzielenie materiału na siedem nieprzekraczających 10 minut kompozycji świadczy o tym, że warto (należy?) odbierać tę płytę inaczej, niż poprzedniczki. Wcześniej maksymalnie pięć kilkunastominutowych utworów wciągało nas w gęsty od emocji, a i często wręcz wzruszający (lecz nie łzawy) klimat — tutaj natomiast chodzi o niuanse. Jeśli więc uporczywie chcecie doszukiwać się szatana jako „black metalu w połączeniu z…”, to sorry, ale więcej niż na „Dreams…” odnajdziecie go, gdy przywołam powiedzenie „diabeł tkwi w szczegółach”.

Sam tytuł będący parafrazą pierwszych słów, jakie na albumie wykrzykuje Ion, brzmi nieco przewrotnie. „I used to dream of quiet places…” w pewien sposób dookreśla fakt, iż tematyka tekstów i atmosfera płyty zmieniły się. Mniej tu kontrastów metalu z cichymi, wypełnionymi dźwiękową przestrzenią fragmentami, choć tych ostatnich wcale nie brakuje. Tak startuje otwierający album 'Between Walls of Glass', tak w całej swojej rozciągłości prezentuje się wieńczący album utwór tytułowy. Dzięki dodanym do tego syntezatorom przebijającym się przez bardziej lub mniej ostre, czy gęste riffy, partie perkusji, czy nawet bity, dostajemy intrygujące sploty elektroniki z industrialem.

Jak wspomniałem wcześniej, M’a’S odchodzi od tematyki swoich poprzednich wydawnictw na rzecz znacznie większej palety brzmień, różnorodności, kontrastów pomiędzy całymi utworami, a co za tym idzie — znacznie ciekawszego miksu. 'Exiles' może spokojnie kojarzyć się z francuską Goijrą zarówno pod kątem wstępu do utworu, ale także przez „progresywność” swojej konstrukcji. Sporo tu bowiem nieoczywistych zmian temp i technicznych zawijasów, zarówno w grze perkusji, jak i odpowiedzi na tę grę w warstwie gitar. 'Spirit Into Cristal' rozpoczyna się niczym techno-industriale Ancient Methods. Brudny sound prostych uderzeń w bębny, zarpeggiowane synthy oraz gitary, które z tła pięknie wychodzą na pierwszy plan, dodając piosence metalowego sznytu… tego w historii M’a’S nie było, a niespodzianek przed nami jeszcze sporo. Łączące się ze sobą 'The Stain' oraz 'Void Within' to już totalny opad szczeny. Mamy tu zarówno marszowe, blackowe wjazdy, gary grające blast beaty zaraz po tematach rodem z drumnbassu, transujące gitary płynące ostrymi phaserami, świetnie wpleciony w to fragment recytowany po polsku (to wszystko w 'The Stain'), a z drugiej strony doskonałą melodię, wysuwający się często na pierwszy plan bas i świetny bridge w 'Void Within'. Dzieje się. 'Into Soil' z równie ciekawym, industrialnym do cna brigdem znacznie zwalnia, ale nie rezygnuje ani z dramatyzmu, ani z ciekawych zmian dynamiki, ani też z różnorodności riffów i temp. Gdy pisałem o wystawieniu naszej percepcji na próbę oraz wielu płaszczyznach dźwięku nie byłem, jak sami widzicie gołosłowny. Podkreślę jeszcze raz — miks albumu, za który odpowiedzialne jest Nebula Studio to kawał świetnej roboty, który równie znacząco, co same kompozycje odbił się na jakości efektu końcowego. Ciężko bowiem uchwycić i uwypuklić tyle pomysłów z jednej strony nie popadając w przesadę, a z drugiej nie zgubić nic w gąszczu tych warstw, co ostatecznie składa się na bogactwo „Between…”.

Jak sami widzicie, zaszło sporo zmian w stosunku do tego, co M’a’S proponowała dotychczas. Charakterystyczny sound oczywiście pozostał. Odpalenie każdego z kawałków z „Dreams…” przez osobę obeznanej z kapelą, nie spowoduje nieskumania, że to muzyka tej, a nie innej kapeli. Istotnym jest jednak fakt, iż zespół obrał inny kierunek, co nie wszystkim może przypaść do gustu. Nie chcę marudzić na polskiego słuchacza, ale reakcje ludzi, którzy grupę znają od lat, charakteryzujące podejściem „słuchamy tego, czego oczekujemy i co znamy” mówią mi, że w ojczyźnie nowych fanów może nie przybyć. Czuję jednak, że poza granicami naszego kraju, gdzie oczekiwania nie przerastają tego, co na nowych płytach oferują muzycy, płyta przyjmie się lepiej. Bardzo chcę się mylić, życzę Staticowi i kolegom dobrego przyjęcia na obu rynkach - polskim i zagranicznym. Warto z tą, nowoczesną pod każdym kątem płytą spędzić trochę czasu, bo kryje w sobie masę ciekawych patentów, a M’a’S niezmiennie wciąga nastrojem niepokoju i poruszającego dramatyzmu. Jeśli komuś takie wycieczki nie w smak, to szczerze odradzam, bo nie znajdzie tu wiele dla siebie i szybko się zgubi.

http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/06/mord-a-stigmata-2019-815x509.jpg
http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/06/mord-a-stigmata-dreams-of-quiet-places-500x500.jpg
Artysta Mord'A'Stigmata
Tytuł Dreams of Quiet Places
Wydawca Pagan Records
Data premiery 4 kwietnia 2019
Czas trwania 44 minuty
Tomasz Spiegolski

Tomasz Spiegolski

Redaktor

Więcej tekstów Tomasza:
TUTAJ

Znacie to uczucie, kiedy ktoś obdarowuje was trywialną mądrością życiową w momencie, kiedy jedyne czego potrzebujecie, to żeby wszyscy zamknęli mordy i dali wam spokój? W sumie to pytanie retoryczne, bo dobrze wiem, że znacie. Czasem jest jednak tak, że znajduje się ktoś, kto dzieli się taką chujową złotą myślą, która okazuje się trafiać idealnie, gdy kompletnie się tego nie spodziewacie. Dawno temu, pewien mądry, zabawny człowiek zrobił mi właśnie taki psikus, kwitując moje rozstanie słowami "Spoko ziom — każdy zakończony związek to szansa na dwa następne". Jak ta anegdota ma się do debiutu zespołu Pył? A no tak, że w skład kapeli wchodzą ludzie, którzy z takich czy innych względów "rozstania" ze swoimi wcześniejszymi kapelami dokonali, ale dzięki temu stworzyli jeden z ciekawszych, pozbawionych realizatorskiej i kompozycyjnej napinki projektów tego roku.

Dwie trzecie Pyłu to Wojciech Lacki i Piotr Paciorkowski z Ampacity — kapeli, która ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu ze spacerockowych, improwizatorskich lotów podążyła w kierunku poprawnego, ale niezbyt oryginalnego rocka progresywnego o dość oldschoolowej proweniencji. Kiedy w 2013 roku na Off Festivalu zespół udzielał mi wywiadu, nikt z zainteresowanych chyba nie podejrzewał, że grupa tak daleko ucieknie od tematów zawartych na genialnym "Encounter One". Trzecia trzecia Pyłu to z kolei Przemysław Głowacki — do niedawna perkusista Marksman. Ten zespół swojej twórczości na przestrzeni lat za bardzo nie zmieniał, ale naładowane emocjami hardcore'y w ich wykonaniu sprawdzają się doskonale w całej rozciągłości dyskografii. Gdy więc dowiedziałem się, że ludzie z tak oddalonych od siebie gatunkowo projektów tworzą coś razem, szybko zacząłem domniemywać, co może powstać z połączenia powyższych. Jeśli jednak wy próbujecie robić teraz to samo, to zaklinam — natychmiast przestańcie! Otóż ostatnie czego tu doświadczycie to mikstura składników Ampacity i Marksman.

To, czym oprósza nas Pył, to niemal trzy kwadranse swobodnego eklektyzmu, kolażu nastrojów i twórczego nieskrępowania, skomponowanego i zagranego bez ani grama przesady, czy ekstrawagancji. Głównym składnikiem jest tu krautrockowy flow ukazany w niezwykle nowoczesnej formie. Kompozytorzy nie bali się zahaczyć o sewentisowo rockujące tematy ('Boy No Power'), odwoływać się do zabrudzonego shoegaze'u ('Niedźwiednik 1'), czy uraczyć nas orientem ('Niedźwiednik 2'). Ten ostatni wraz z wieńczącym album 'aste', wypuszczają na pierwszy plan saksofon, który zaskakuje dokładnie w momencie, kiedy słuchaczowi wydaje się, że wie już o "Pyle" wszystko. Świetnie sprawdza się tu i ówdzie dogrywający tła syntezator. Raz — idzie w parze z rozmytą delay'em gitarą, która daje mu odpowiednio dużo miejsca, by mógł w pełni wybrzmieć. Dwa — fakt ten sprawia, że partie owych instrumentów doskonale ze sobą korespondują, dając nam wytchnienie w spokojniejszych fragmentach albumu. Sporo tu też repetytywności, która szybko wprowadza słuchacza w trans. 'Rhei', 'The Parisian' oraz 'PTSD' pulsują miło, jednak nie dążą do tego, by hipnotyzować bez celu. Aranżacje utworów skonstruowane są tak, że ów spokój jest jedynie składnikiem wyciszającym słuchacza, by z tego stanu wyrwać go zawadiackimi riffami i żwawą grą sekcji rytmicznej. À propos sekcji rytmicznej — to ona sprawia, że bez uczucia przesytu, bo minimalnym nakładem instrumentów, dzieje się tu tak dużo. Duet Lacki — Głowacki rozumie się doskonale, bez problemów przechodzi z motywów wręcz jazzujących ('aste', 'Rhei', czy 'The Parisian' z jaskrawym, funkującym basem i delikatnym fletem), do surowych, punktujących wyraźnie i donośnie partii. Odnoszę się tu zarówno do utworów zawartych na "Pyle" jako ogółu (posłuchajcie uważnie jak sekcja brzmi w 'PTSD', czy 'Niedzwiedniku 1', a potem wróćcie do tych wspomnianych wcześniej — jazzujących), ale również do poszczególnych piosenek. 'Boy No Power', 'Rhei', 'Niedźwiednik 2' (ten ze świetną partią Głowackiego, gdy perkusja wychodzi na pierwszy plan) są idealnymi przykładami na to, że nie trzeba ładować niezliczonej ilości partii instrumentów, by zaintrygować i przez cały utwór trzymać słuchacza w garści, skupionego i bezwolnie poddającego zmieniającym się na albumie nastrojom.

Po kilku przesłuchaniach niektórzy mogą odczuć jednak lekkie znużenie. Kompozycje skonstruowane są w podobny do siebie sposób — długie przechodzą z partii spokojnych w cięższe, by w końcówce znów wyczillować. Krótkie są po prostu spokojne, pozwalają na chwilę oddechu, by przejść płynnie do kolejnych. Brak wyraźnej przebojowości może spowodować, że odbiorcy, idący jednocześnie po linii nieco mniejszego oporu, przestaną do tego albumu wracać. Szkoda, że rozpoczynający krążek 'Nam' nie jest połączony dźwiękową klamrą z wieńczącym go 'aste'. Taki zabieg byłby strzałem w dziesiątkę, ale brak… nazwijmy to "Namaste", nie przeszkadza ani trochę w odbiorze muzyki jako całości. Debiut Pyłu to bardzo oryginalna, intrygująca płyta, która jest dowodem, że kapele, które nie bazują na gatunkowej generyczności, nie muszą silić się na masakrującą skomplikowanymi konstrukcjami chaotyczność, czy aranżacyjną megalomanię. Przydaje się natomiast talent. Czekam na kolejne, niech Pył zapyla i niech znów dostarczy muzykę oprawioną w równie intrygującą co muzyka okładkę.

http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/05/pył-zespół-700x500.jpg
http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/05/pył-2019-okładka-500x500.png
Artysta Pył
Tytuł Pył
Wydawca Wydanie własne
Data premiery 1 kwietnia 2019
Czas trwania 00:44:14
Tomasz Spiegolski

Tomasz Spiegolski

Redaktor

Więcej tekstów Tomasza:
TUTAJ

Retro, powroty do przeszłości, muzyczne wehikuły czasu, lata młodości, sentymenty. Niemal każdego artystę, który przekroczy magiczną barierę 30/35 roku życia, ściga przeszłość. Ścigają go wspomnienia, które – w zależności od klasy rzeczonego artysty – spajają się z dobrą muzyką i tekstami, bądź wyjątkowo rozpaczliwymi próbami odwzorowania specyficznego klimatu i atmosfery tych czasów, które przeminęły i nie powrócą. Na szczęście. A dlaczego wspominam o tym przy okazji premiery najnowszego krążka ansamblu Fisz Emade Tworzywo? Czy chcę przez to zasugerować, że oto bracia Waglewscy postanowili zabawić się w muzyczny recykling przeszłości? No, jest w tym trochę prawdy, ale naprawdę tylko trochę.

Do „Radaru” podchodziłem jak do jeża. Wcześniejsze „Drony”, to jedna z ciekawszych propozycji jakie zaoferowała mi polska alternatywa. Normalnym jest, że już w głowie wyświetla się wam ta czerwona kontrolka, która każe sądzić, że jego następca będzie gorszy. Tym bardziej, że przebicie „Dronów” do najprostszych zadań nie należało. Mówimy w końcu o płycie bardzo dojrzałej, gęstej od emocji, ale jednocześnie powściągliwej. Przeładowanej elektroniką, ale jednak dalekiej od przesytu czy przerostu formy nad treścią, która to treść przecież od zawsze stanowiła clue twórczości Fisz Emade.

Jak więc w konfrontacji z wyjątkowo udaną poprzedniczką prezentuje się „Radar”? Na pewno jest inaczej. Nie tak, żebyśmy nie wiedzieli, kto tę muzykę stworzył, ale czuć zmiany. Najistotniejszą z nich jest to, czemu poświęciłem wstęp, czyli wycieczka w zamierzchłe czasy. Lata 80., mówiąc precyzyjniej. Cały album bardzo subtelnie czerpie z tej epoki, co potwierdzają chociażby wyraźnie rockowe (z nutką post-punka) ‘Wolne dni’, czy przepięknie transowa ballada ‘Dwa ognie’. Waglewscy nie zbudowali sobie wehikułu czasu, który zabrał ich jak najdalej od współczesności. Specyficznie dawkowana elektronika z „Dronów” pojawia się chociażby w funkującym ‘Swetrze’, a i zapętlony, brudny beat w połączeniu z auto-tunem stanowią o połowie sukcesu świetnej ‘Melatoniny’. Jednak najbardziej aktualnym i współczesnym wątkiem na „Radarze” są oczywiście teksty. Fisz to bardzo dobry obserwator, który już od czasów debiutanckiego „F3” jest mistrzem fechtowania celnymi spostrzeżeniami i wersami, które wbijają się w czaszkę na dłużej niż tylko dwie minuty. Nie inaczej sprawa ma się z „Radarem”. Poziom tekstów Waglewskiego-wokalisty w zasadzie robią tutaj największą robotę. Ktoś może powiedzieć, że polityka, miłość i społeczeństwo to oklepane tematy. Że jazda po linii najmniejszego oporu. Ale czy to właśnie nie te tematy łączą każdego z nas? Czy to nie jest tak, że jedna z tych trzech składowych nie daje lub nie dała spać każdemu choćby kilka razy? Tym bardziej dobór tematów cieszy, ponieważ Fisz wie, jak pisać, aby chwycić słuchacza za serce. I niezależnie, czy w prześmiewczym tonie mówi o miłym panu z telewizji w ‘Morskich lwach’, o zagubieniu w ‘Jestem w niebie’, a nawet w momencie, kiedy deklaruje, że jego ręka jak skrzydło zasłoni cię (‘Dwa ognie’) – efekt jest ten sam. Czujesz, Słuchaczu, że to także twoje problemy, że borykasz się z nimi, odnotowujesz je, utożsamiasz się z tymi tekstami. I to jest piękne.

Piękny jest cały „Radar”. To świetny krążek skomponowany przez w pełni świadomych muzyków, którzy wiedzą, czego chcą i którzy nie muszą nikomu niczego udowadniać, bo od lat grają we własnej lidze. Nawet gdy w tej pogoni za nowym nieco zwalniają, nawet gdy zdarza im się kogoś zacytować, to zawsze mówią własnym głosem. To się ceni.

http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/04/fisz-emade-tworzywo-radar-recenzja-500x500.jpg
Artysta Fisz Emade Tworzywo
Tytuł Radar
Wydawca Grand Imperial / Dwa Ognie
Data premiery 8 marca 2019
Czas trwania 52 minuty
Łukasz Brzozowski

Łukasz Brzozowski

Redaktor

Więcej tekstów Łukasza:
TUTAJ

Zaraz po wydaniu „Blur” Artur Rawicz (na kanale serwisu CGM) przeprowadził wywiad z jego autorem — Łukaszem „Małpą” Małkiewiczem. Dziennikarz pytał rapera z Torunia, czy nie obawiał się, że materiał wyszedł bardzo blisko dat premier nowych albumów Sokoła i O.S.T.R.ego. Małpa przyznał, że owszem, ma świadomość siły konkurencji w kontekście sprzedaży i boi się o nią. Jednak by w pełni zrozumieć, co tak naprawdę miał na myśli, należy zagłębić się w liryki na „Blur”, gdyż w przeciwnym wypadku łatwo wyciągnąć tu pochopne wnioski. Otóż w singlowym ‘Nie wiem co będzie jutro’raper przyznał:

„Szukam dziewczyn na krótko / Czuję dumę tylko, kiedy przyglądam się słupkom”.

Czemu od tego zaczynam recenzję „Blur”? A no dlatego, by przybliżyć, co stało się z Małpą przez ostatnie lata, pomiędzy rewelacyjnym „Mówi”, a jego najnowszym wydawnictwem. To ogromnie ważny w odbiorze całości kontekst.

Przypomnę, że debiut torunianina „Kilka numerów o czymś” i drugi jego krążek dzieli aż siedem lat. To bardzo dużo jak na rap-scenę. Dwa ostatnie albumy dzieli już znacznie mniej, bo jedynie trzy lata. Zmiany słychać zarówno w głosie artysty, podejmowanych tematach, jak i muzyce, na którą położone są wersy. W tym samym wywiadzie, o którym wspomniałem na początku, Małpa podzielił się inną, ogromnie ważną informacją na temat powstawania płyty. Otóż tym razem, dzięki miłemu zbiegowi okoliczności, Łukasz stał się posiadaczem pianina. Jak sam wspomniał „naciskał trochę te białe, trochę te czarne i do tego układał słowa”. To nie jest klasyczna metoda na komponowanie rapu, ale właśnie tutaj jest pies pogrzebany – „Blur” nie jest klasyczną płytą rapowa. Wykracza ona poza ramy gatunku, oferując nam podróż w głąb smutków, rozterek i problemów, z którymi musiał mierzyć się Małkiewicz. W ‘Jedyna słuszna droga’ z poprzedniej płyty autor tłumaczył:

„Nie mam nikomu nic do powiedzenia, ziomuś / Po prostu spisuję swoje wspomnienia, by sobie pomóc”.

Teraz pewność skuteczności rzeczonej terapii ustępuje zwątpieniu w jej działanie –

„Moje sumienie to w sumie nie twoja sprawa / Opisuje cierpienie, mam wrażenie, że to mi pomaga” (‘Wszystko o czym śnię’)

A cierpienia jest na tej płycie co niemiara. Tak dużo, że autor powoli się w nim zatraca

„Robię dobrą minę, kiedy błyskają lampy / Mimo tego na zdjęciach wyglądam, jakbym był martwy / Czy nadal będę coś warty? / Gdyby okazało się, że mało we mnie pozostało z Małpy” (‘Wszystko o czym śnię’)

Sporo tu smutnej nawijki o utraconej miłości. Niby to nie nowość – rap powinien być szczery, a nie epatować lansem, o czym wielu młodych twórców chyba zapomina. Niestety jednobarwność opisu uczuć, a także momentami wręcz ciężka do zniesienia rzewność po prostu nudzi. Najgorzej jest, kiedy po raz kolejny słyszymy, jak smutny jest Małpa i gdy zaczyna o tym śpiewać (‘Zanim zaczął się czas’, ‘O krok’, ‘Budzę się’). Dodane gdzieniegdzie kobiece chórki nie ułatwiają przesłuchania tych utworów, bez uczucia emanującej z nich infantylności.

 

W opisach ciemnej strony rap kariery, Łukasz przypomina Pezeta. Sporo tu narzekania na to, że fani nie widzą w swoich idolach ludzi, ale kogoś, kto przyszedł spełniać ich oczekiwania, nie tylko jako performer na scenie, czy autor tekstów, z którymi można się identyfikować. O tym nawija między innymi we ‘Wszystko o czym śnię’:

„Obcy mówią do mnie po imieniu / Jakbyśmy poznali się co najmniej w poprzednim wcieleniu / Najebani plują mi do ucha, wisząc na ramieniu / Ale nikt poza mną nie ma z tym problemu”.

Niestety, podobnie jak Pezet, torunianin ukojenie od obezwładniającej powoli depry, znajduje w giftach płynących ze sławy – alkoholu i narkotykach

„Mam 33 lata i trochę mi smutno / Trochę, bo ostatnio zapijam to wódką [...] / Leczę lęki, tym co jest w zasięgu ręki / Czaisz, barmani leją mi bez kolejki / A szamani oddają perełki i wielkie dzięki” (‘Nie wiem co będzie jutro’).

Także featuringi na początku płyty nie wróżą dobrego rozwoju płyty. Występ Sariusa to raczej forma niż treść (konia z rzędem temu, kto rozumie, co znaczy, że „Nie wiem, co będzie dzisiaj / A jak spytasz co tam słychać / Dla mnie jak: co za różnica / Proza życia, trochę zwyczaj, tytuł, płyta / I to wydać, gra zrobiona / Tak jak dziwka za tytuł magistra”). Ras, mimo że nie nawija tu słabo, to jednak rzuca zwrotką, która nijak nie ma się do poprzednich Małpy. I… i w sumie, to mam z głowy marudzenie, bo cała reszta „Blur” to sztosiwo!

 

Ciężko wartościować, która płyta pod kątem muzycznym jest lepsza – najnowsza, czy poprzednia. „Mówi” jest krążkiem pełną gębą rapowym. Muzyka takich producentów jak Stona, Sherlock, Donatan, The Returners, czy Zetena bujają doskonale, pełne są świetnych bitów, loopów i scratchów, czyli bliższe temu, do czego Łukasz nawijał na debiucie. „Blur”, do którego muzyka w całości wyprodukowana została przez Magierę, wynosi ten element hip-hopu poza jego klasyczną formę. ‘Nie wiem co będzie...’ zaskakuje repetytywnym bitem, a ‘Wszystko o czym śnię’, mogłoby się znaleźć na płycie niejednej, nowoczesnej kapeli postrockowej, gdyby rap zamienić na śpiew (lub zostawić to jako instrumental). Podobnie jest z ‘Pasażerem’, którego bogaty wachlarz dźwięku przypomina nieco utwory Bokki, czy występującego w kawałku Michała Bownika. Słychać, że ten ostatni znalazł wspólny język z Magierą, bo głos wokalisty doskonale wpisuje się w syntezatorowe, down-tempowe brzmienie piosenki wykręcone przez producenta, spuentowane partią smyczków. No i świetnie pociągnięte jest to przez wieńczący „Blur” ‘Lonely (Outro)’. A skoro dotarliśmy znów do featuringów, to nie można nie wspomnieć o fantastycznych, klasycznych pod kątem muzycznym ‘Neofitach’, gdzie swoją zwrotkę dorzucił Miodu. Często używana przez Magierę żywa perkusja, osiągnęłaby równie imponujący poziom groove’u co partie Questlova z The Roots, gdyby tylko częściej akcentowana była wyraźnym uderzeniem w talerz. Również ‘Puste słowa’ brzmią bardziej klasycznie, ten kawałek spowijają jednak gęste dubowe delaye, trąby i klawisz. Down-tempowe rytmy dostarcza też ‘W środku nocy’, przyozdobiony trąbami mogącymi się kojarzyć z ‘Easy’ Son Lux, i któremu blisko do cloudrapowej konwencji. Nie da się doczepić do czegoś w kompozycjach Magiery – miks i mastering powoduje, że wszystkie, głębokie dźwięki syntezatorów, bębnów, pogłosów świetnie korespondują z wyraźnym, czytelnym rapem Małpy i reszty wokalistów, a doskonały sound słychać nawet na nieaudiofilskim sprzęcie, czy średniej klasy słuchawkach. Ponadto, przez wspomniane wychodzenie poza klasyczną koncepcję podkładów do rapu, powinny sprawić przyjemność z ich słuchania nie tylko fanom gatunku.

http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/03/małpa-blur-500x500.jpg
Artysta Małpa
Tytuł Blur
Wydawca Proximite
Data premiery 22 lutego 2019
Czas trwania 38 minut
Tomasz Spiegolski

Tomasz Spiegolski

Redaktor

Więcej tekstów Tomasza:
TUTAJ

Off Festival zaczął już ogłaszać kolejnych wykonawców, a to niezwykle cieszy, bo co roku ich line up dostarcza masę ciekawej, muzycznej rozkminy. Przed-przedostatni taki rzut okazał się wyjątkowo ciekawy. Oprócz Electric Wizard, Neneh Cherry, Loyle’a Carnera znalazłem i kilka nieznanych wcześniej perełek, pośród których w mojej playliście w opcji repeat wylądowali londyńczycy z Black Midi (sprawdźcie koniecznie ich występ dla KEXP!) oraz rezydujący w Berlinie Lotic. A że opcja repeat wygenerowała więcej odtworzeń tego drugiego (nie tylko z powodu większej ilości utworów na ostatnim wydawnictwie), nie mogłem nie pozwolić sobie na krótką recenzję jego najnowszego albumu „Power”.

J’Kerian Morgan aka Lotic pochodzi ze Stanów Zjednoczonych, żyje jednak w Berlinie, co ze względu na preferowaną i performowaną przez niego twórczość i podejście do własnej seksualności nie powinno dziwić. Jako że to drugie jest sprawą prywatną (choć mającą odzwierciedlenie w tym pierwszym), nad którą rozpisywać się nie mam zamiaru, przejdźmy szybko do najnowszego albumu artysty - „Power". Otóż wydał go label Tri Angel, który w swoich szeregach posiada choćby The Haxan Cloak, czy Forest Swords, możecie więc spodziewać się już, w jakich rejonach dźwięku obraca się Lotic. Co ciekawe swoje mroczne, przeszyte naćpano-introwertycznym napięciem kompozycje, oparte o bity spadające na nas z niemałym ciężarem, artysta łagodzi zaskakująco nieprzyjemno-przyjemnymi, delikatnymi, poszarpanymi melodiami. Do tego dodaje przyprawiające o gęsią skórkę, szeptane wokalizy, czy partie brzmień smyczkowych, które zapewne pochodzenie mają również „elektroniczne” ('Hunted', 'Resillance', 'Fragility').

Lotic nie boi się jednak nieco bardziej klasycznych wokali. Cóż, „klasycznych” to może niezbyt fortunne określenie, ze względu na soczyste ich przemiksowanie. W 'Heart' dostajemy ciekawie zaśpiewany featuring Moro, a w 'Bulletproof' i 'Nerve' - mamrotano-bełkotliwy quasi rap, który w sumie wkurwiałby przeokrutnie, gdy podłożyć go pod trytytkowe produkcje łaków pokroju Lil Pumpa, ale tu pasuje idealnie. Dlaczego? A no dlatego, że wokalna nonszalancja i queerowość (pyk, jaki neologizm) artysty uwiarygodnia jego działo. Poza tym piosenki w dużej mierze nawiązują do brzmienia Aphex Twina (szczególnie z „Selected Ambient Works vol. 1" i "I Care Because You Do"), zachowując zdrową zasadę inspiracji klasyką idącej ku samodzielnemu uwspółcześnieniu. Nie da się tu po prostu nie wyczuć cech charakterystycznych artysty, który swoją muzyką buduje nastroje, które przynajmniej z grubsza postarałem się wam opisać.

„Power” nie jest płytą łatwą w odbiorze, choć to, co już napisałem, może tego w pełni nie oddawać. Postaram się więc w podsumowaniu. Jeśli w sobotę około 7:00 rano zdarza wam się zaciągnąć zasłony, w napięciu poszukując tytoniu do jointa, który opanuje natłok myśli zmierzających do ślepych uliczek zamiast puent, odnajdziecie w muzyce Lotic dziwne, niepokojące ukojenie. Nie będzie wam również przeszkadzać fakt, iż kompozycje sprawiają wrażenie niedokończonych. Jeśli jednak tego w zwyczaju nie miewacie, to może się okazać, że kontekst tej muzyki, silnie osadzonej w dniach zlanych w jeden, przy waszym zmieniającym tempo tętnie, niestabilności poziomu endorfin i niestabilności emocjonalnej, jest jednak pewną barierą. Mimo to warto spróbować zmierzyć się z „Power".

http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/03/lotic-power-500x500.jpg
Artysta Lotic
Tytuł Power
Wydawca Tri Angle
Data premiery 13 lipca 2018
Czas trwania 35 minut
Tomasz Spiegolski

Tomasz Spiegolski

Redaktor

Więcej tekstów Tomasza:
TUTAJ

Z muzyką Sigh nigdy nie było mi po drodze. Trafiłem na nich przypadkiem, przy okazji przeglądania recenzji, w którymś muzycznym periodyku. Jeśli mnie pamięć nie myli, był to Metal Hammer, ale, jako że miało to miejsce ponad dekadę temu, jest duża szansa, że mnie myli. Pamiętam jednak dobrze, że moją uwagę przykuła okładka recenzowanej tam płyty. Poszedłem więc za ciosem i sprawdziłem, co do zaoferowania ma kwintet z Tokio. Tu spotkałem się niestety ze ścianą — mikstura czegoś, co leżało tylko koło awangardowego blacku, wymieszana z folkiem i przeszkadzajkami dobieranymi chyba na zasadzie „co popadnie” miała może momenty, ale było ich zbyt mało, abym w wymownym, nonszalanckim geście zdjęcia słuchawek z głowy nie stwierdził „Pass, kurwa, nie dam rady!”. Co więc takiego spowodowało, że zapomniałem o wcześniejszych animozjach i znów sięgnąłem po muzykę Sigh?

A no znów to samo — okładka. Mam do nich słabość, nie ukrywam. Kolejna w historii wydawnictw Sigh praca autorstwa Elirana Kantora jest wyjątkowa nie tylko ze względu na oryginalny styl artysty (serio, zobaczcie jego prace — sztos!). Otóż z dzieła zdobiącego „Heir...” bije zupełnie inny nastrój, niż dla przykładu z „Scenes from Hell” tego samego twórcy. Może się wydawać, że zespół Sigh przemyślał swoje dokonania i zrezygnował tu ze wszystkiego, co wcześniej przyprawiało mnie o dreszcze. Nie irytuje już toporne brzmienie perkusji, przypadkowe sample, wciskane na siłę, infantylne, syntezatorowe melodyjki, nudne, oklepane aranże, jest za to całkiem sporo rzeczy cieszących uszy.

Zacznijmy od tłustego brzmienia wykręconego na płycie. Sekcja rytmiczna choć mocna, nie wychodzi na pierwszy plan, co daje większe pole do popisu gitarom i wokalom. Także partie syntezatorów spowodowały, że muzyka Sigh zyskała na głębi i mrocznej przestrzeni. Nie ma tu jakiejś dramatycznej zmiany stylu obranego niegdyś przez zespół — jeśli kogoś przynależność gatunkowa tokijczyków doprowadza do alergii, to nie znajdzie za wiele dla siebie, ba, po odsłuchu może pojawić się swędząca wysypka lub uporczywy katar. Mnie wytrzymałość i cierpliwość pozwoliła  na przełamanie wcześniejszych niechęci, dzięki czemu mogę docenić ten album za jego nieprzewidywalność i różnorodność. Oprócz klasycznego podejścia do formuły avant/ melodic black metalu, słuchacz co chwilę dostaje w ryj czymś ciekawym, wychodzącym poza sztampowość gatunku. Są więc liczne zmiany tempa, ale stosowane odpowiednio precyzyjnie, dzięki czemu nie odczuwamy miotania nami niczym manekinem podczas crash-testu. 'Hunters Not Horned' miło odjeżdża w kosmiczno-indyjski trip, jeszcze ciekawiej powracając do głównego motywu utworu. 'In Memories Delusional' zaczyna się oldschoolowym cross-overowym, ultraszybkim riffem (trochę Slayer, trochę newscholowy hardcore), co jakiś czas racząc utrzymanymi w takiej konwencji zwolnieniami. Trochę szkoda, że dostajemy jedynie  w ten sposób urozmaicony przekładaniec, bo kompozycja aż prosi się o bardziej odjechane zmiany i niekonwencjonalne zagrywki. Za to już trylogia 'Heresy', która pełna jest dzikich, acz precyzyjnie zrealizowanych pomysłów, zahaczających o to, co tworzyli szaleńcy z Thee Maldoror Kollective (w drugiej części  tejże trylogii - 'Acosmism'), czy Mayhem w obu aktach „A Bloodsword And A Colder Sun” (tu część pierwsza - 'Oblivium'), wszystko nam rekompensuje. Doskonale wypadła też ostatnia część 'Heresy' - 'Sub Species Aeternitatis', gdzie zespół zaprasza nas w rejony nieco bardziej pokurwionych tematów, nie będę psuł wam więc zabawy opisem. Zamykające całość, dwie ostatnie kompozycje wracają do tego, czym twórcy „Heir To Despair” uraczyli nas na początku, wciąż nie jest nudno, można więc dobrnąć do końca albumu bez uczucia przesytu, czy zmęczenia. A w kategorii dźwiękowej, w jakiej mieści się Sigh, można to zapisać jako sukces.

http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/03/Sigh-band-2018-800x507.jpg
http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/03/Sigh_Heir-to-Despair_Okładka-500x500.jpg
Artysta Sigh
Tytuł Heir To Despair
Wydawca Candlelight Records
Data premiery 13 października 2018
Czas trwania 00:52:42
Tomasz Spiegolski

Tomasz Spiegolski

Redaktor

Więcej tekstów Tomasza:
TUTAJ

Robicie podsumowania muzyczne na facebooku? Takie, które się publikuje na feedzie i sprawdza u znajomych, co w mijającym (lub minionym) roku było ciekawe? Ja robię, owszem, ale w przeciwieństwie do większości dziennikarzy i praktykujących to kolegów, nie robię tego w grudniu. Cierpliwie czekam i wrzucam odpowiedniego posta dopiero w trzecim lub czwartym tygodniu stycznia nowego roku. Dlaczego? Bo mam świadomość ograniczeń, które powodują, że o masie świetnych płyt nawet bym nie wspomniał, gdybym odnosił się jedynie do własnego reaserchu. W taki sposób trafiłem na „Idol” amerykańskiego Horrendous, którą Anthony „the internet busiest, music nerd” Fantano wymienił jako jeden z niewielu metalowych tytułów na swojej, liczącej 50 pozycji liście. Do tego zadziałał obraz zdobiący album i po pierwszych kilku chwilach, już ze świadomością istnienia tego wydawnictwa, wiedziałem, że nie przejdę obok niego obojętnie.

Death metal, który wykonuje Horrendous to ten, który określilibyśmy mianem technicznego. Zamiast jednak ślepo naśladować klasyków pokroju Cynic, Death, czy Atheist, na swojej najnowszej płycie muzycy posługują się nie tylko zaawansowaną techniką wykonawczą, ale i kompozycyjną oraz aranżacyjną. To w sumie zbliża ich do Voivod, ale nie róbmy z tej recenzji for fans of.... Tak więc (bęcki u polonistki za więc na początku zdania) po trzech płytach, na których gimnastyka muzyczna wychodziła na pierwszy plan wespół z ciężarem, „Idol" udanie wypełniają zaskakujące eksperymenty brzmieniowe, a w piosenkach znajduje się mniej kalkulacji, na rzecz świeżego powietrza. To powoduje, że utwory wypełniające album zachęcają do ciągłego wsłuchiwania się w jego treść. Gdy po dwóch/trzech odsłuchach wiedziałem już, z czym mam do czynienia, zszokowany wsłuchiwałem się w to, co z moją percepcją wyprawiają Amerykanie. Utwory nie tylko zmieniają tempo, ale i natężenie, nabierając specyficznej aerodynamiki.

Chodzi o to, że środki ekspresji zapętlają się tu niczym łańcuchy DNA, a części poszczególnych utworów utrzymują naszą uwagę zwróconą w kierunku tego, co następuje po sobie na „Idol" przez całość trwania materiału. Już pierwsza, następująca po intrze „...Prescience" kompozycja „Soothsayer", wpada w ucho świetnym głównym riffem i — nie boję się użyć tego słowa — przebojową partią jednej z gitar, co sprytnie spina klamrą całość utworu. Ta oryginalna, jak na progowy death oczywiście, przebojowość pojawia się jeszcze kilka razy, ani na trochę nie oddalając muzyki Horrendous od swoich nieprzebojowych korzeni. „Golgothan Tongues" przecinają melodyjne solówki i zagrywki, wplecione w walcowy rytm. „Devotion-Blood for Ink" zaskakuje śpiewaną partią położoną na cynicowy chill, przy czym nie brak tu i momentów, które łatwo można skojarzyć choćby z hardcorem (wypuszczenia jedynie perkusji i gitar). Zresztą w tej kompozycji dzieje się niemal wszystko, co można sobie wymarzyć w technicznym death metalu, nie powodując uczucia przesytu ilością elementów. Świetną robotę robi tu bas — grany wysoko we wstępach i wszelakich bridge'ach jazzuje aż miło, grany nisko dropuje kawałki do niezbędnego w tej stylistyce poziomu. Do tego całość zwieńcza piękna dwuminutowa, instrumentalna ballada „Threnody..." i wisienka na torcie w postaci „Obulus". Jeśli chcielibyście kiedyś komuś pokazać, że metal to nie tylko wyziewy z piekła, czy innej studni, puśćcie mu je Zaskoczenie tej osoby i wasza satysfakcja — murowane.

Aha, no i wokale. Madafuckin' wokale. Obłąkany scream — jest, obłąkany gowl — jest, obłąkane, delikatne chórki — są. Jest tu nawet obłąkany czysty śpiew, który pod kątem produkcji przypominać może pana Åkerfeldta. Nie, że zżyna, czy coś. Horrendous wiedzą, jak wprowadzić do swojej muzyki z pozoru niepasujące elementy, ale robią to tak, że piosenki nie tracą rozpędu, ale płyną tym samym tempem, tylko nieco innym stylem. A jak wokale to i teksty. Tu nie będę się rozpisywał, wrzucę cytat: „You dig my grave / You run me through / Show me my demons / My angels, My muse / The frayed ends of a dream / Tied in a noose / Show me my saviors / My spectres, My devils, my dues". Jak dla mnie — bomba! Owszem, jest w lirykach na „Idol” masa dziwnych słów, konstrukcji stylistycznych i przerzutni z wersu do wersu, ale są miejsca i dla takich, nasyconych emocjami perełek. Nie wypada też nie zwrócić uwagi na piękną grafikę Briana Smitha, która zdobi album. Podczas gdy większość wydawnictw death metalowych kieruje się oldschoolowym gorem albo kosmiczną psychodelią, okładka „Idol" prezentuje trochę jednego, trochę drugiego, dodając unikalny styl artysty, odwołujący się zarówno do Gigera, jak i Beksińskiego. Dzięki temu ciężko nie wpatrywać się w jego obrazy, analizując poszczególne części tworzące widowiskową całość.

Nie piszę o minusach płyty, bo najzwyczajniej ich nie słyszę. Jak wspomniałem na początku, jest to moim zdaniem jeden z najciekawszych krążków 2018 roku. Jeśli określenie progresywny death metal nie wywołuje u was niechęci, jestem pewien, że łykniecie „Idol" w dużych dawkach. Wielokrotnie. Jeśli poszukujecie ciekawej muzyki, niebanalnie zaaranżowanej przez kreatywnych muzyków, również się nie zawiedziecie.

http://metalurgia.net.pl/wp-content/uploads/2019/01/49746373_853891834797091_2954775398992314368_n-500x500.jpg
Artysta Horrendous
Tytuł Idol
Wydawca Season of Mit
Data premiery 28 września 2018
Czas trwania 00:40:04
Tomasz Spiegolski

Tomasz Spiegolski

Redaktor

Więcej tekstów Tomasza:
TUTAJ